Joletta Bakker heeft haar eigen visie op de omgang met en de aanpak van leerlingen. Niets is haar teveel en ze put er zelf veel energie uit. Op haar tekenzolder zorgt ze voor een aparte, plezierige sfeer waar de leerlingen zich veilig en gelukkig bij voelen. Ook als vertrouwenspersoon heeft zij een belangrijke functie voor de school en voor haar leerlingen.

Ik ken Joletta al heel lang, vroeger als collega en de laatste jaren als rector. De samenwerking was prima. Niet dat we altijd honderd procent op één lijn zaten. Er waren heus wel eens tegenstrijdige visies. Zo stak Joletta niet onder stoelen of banken dat zij wars was van alle regeltjes die er op een school van kracht zijn, maar daar konden we altijd goed over discussiëren. Vooral omdat iedereen op school Joletta een erg goede leraar vond. Iedereen zag dat zij hart had voor de leerlingen en dat is volgens mij de belangrijkste competentie die een leraar moet bezitten.

Het beroep van leraar is in de loop van de tijd zwaarder geworden door schaalvergroting en de bijbehorende administratieve rompslomp en ook door de toegenomen mondigheid van de leerlingen. Joletta heeft die verandering ongetwijfeld ervaren maar het is haar nooit aan te zien geweest. Zij is altijd gebleven wie zij was: de rots in de branding, de steun en toeverlaat voor collega's en vooral voor leerlingen.